Ontsteking van de prostaat (prostatitis) is een zeer pijnlijke aandoening. Maar meestal beperkt prostatitis zich niet alleen tot pijn en veroorzaakt het zelfs nog ernstiger symptomen. Welke? Hoe lang duurt een prostaatontsteking gewoonlijk? En wat helpt daarbij?
Wat is prostatitis?
Prostatitis is een ontsteking van de prostaat (prostaatklier). De prostaat kan ontstoken raken als gevolg van bijvoorbeeld bacteriën die vanuit de urinewegen het prostaatweefsel kunnen binnendringen. Afhankelijk van het feit of de oorzaak van prostaatontsteking bacteriën is of niet, worden de volgende soorten prostatitis onderscheiden:
- bacterieel;
- abacteriële prostatitis.
De prostaat is een klier van vier centimeter, die zich bij mannen onder de blaas bevindt. Het is een van de interne voortplantingsorganen die een afscheiding produceert die zich tijdens de ejaculatie vermengt met sperma. Deze afscheiding zorgt voor de beweeglijkheid van het sperma en biedt ondersteuning op weg naar de vrouwelijke eicel.
De prostaatklier bij mannen kan ontstoken raken als gevolg van een ontsteking van de blaas of urethra (urethra), en de veroorzakers van de ontsteking kunnen bacteriën zijn die van de blaas of urethra naar de prostaat migreren. In dit geval praten we over acute prostatitis. In de meeste gevallen kan de infectie onder controle worden gehouden met antibiotica.
Bij ongeveer 5 op de 100 patiënten blijven bacteriën ondanks de behandeling in de prostaat achter, waardoor de ontsteking onveranderd blijft. Diagnose van chronische prostatitis.
Bacteriën zijn niet altijd de oorzaak van prostaatontsteking
Naast bacteriën zijn er nog andere factoren die prostaatontstekingen kunnen veroorzaken, zoals stoornissen van het centrale zenuwstelsel (CZS), psychische problemen, stress en chronische ontsteking van de blaaswand. Omdat prostatitis in dit geval optreedt niet door bacteriën, noemen ze hem abacteriële prostatitis.
Soms wordt abacteriële prostatitis een van de vormen van chronisch bekkenpijnsyndroom (kortweg CPPS) genoemd. Dit pijnsyndroom kan zich echter ook ontwikkelen zonder ontsteking van de prostaat. Naast inflammatoir zijn er ook niet-inflammatoire vormen van chronisch bekkenpijnsyndroom.
Opmerking: Bij het niet-inflammatoire chronische bekkenpijnsyndroom zijn de symptomen vergelijkbaar met die van prostatitis, maar worden er geen bacteriën of tekenen van ontsteking aangetroffen.
Wel in het officiële klassement prostatitis De Amerikaanse National Institutes of Health somt zowel inflammatoire als niet-inflammatoire vormen van het syndroom op chronisch bekkenpijn.
Volgens velen introduceert dit artsen misleidend en kan in het ergste geval leiden tot een ongepaste behandeling. In tegenstelling tot een ontsteking van de prostaat reageert het niet-inflammatoire chronische bekkenpijnsyndroom niet op antibioticatherapie.
Oorzaken van prostatitis
Er zijn een aantal factoren die bijdragen aan ontsteking van de prostaatklier. De belangrijkste zijn:
- terugkerende urineweginfecties;
- blaaskatheterisatie;
- operaties in het urogenitale gebied;
- onbeschermde anale seks.
Onder deze en andere omstandigheden kunnen bacteriën gemakkelijk de urinewegen binnendringen en een ontsteking van de prostaat veroorzaken. Als bacteriën de prostaat binnendringen, kan dit leiden tot bacteriële prostatitis.
Abacteriële prostatitis kan meer uiteenlopende oorzaken hebben. Laten we de oorzaken van beide soorten prostatitis eens nader bekijken.
Bacteriële prostatitis
De meeste bacteriële prostatitis wordt veroorzaakt door darmbacteriën zoals Escherichia coli of enterokokken. Als ze via de opening van de penis de urinewegen binnendringen, veroorzaken ze eerst een infectie van de urethra of blaas, waarna de ziekteverwekkers de prostaatklier binnendringen, waardoor een ontsteking van de prostaat ontstaat.
Bij mannen die in het ziekenhuis prostatitis ontwikkelen, komt Pseudomonas aeruginosa vaak voor. Ze komen in de urinewegen terecht na katheterisatie van de blaas.
In zeldzame gevallen treedt prostaatontsteking op als gevolg van seksueel overdraagbare aandoeningen. In dit geval zijn de veroorzakers voornamelijk chlamydia.
Abacteriële prostatitis
Bij abacteriële prostatitis (een vorm van chronisch bekkenpijnsyndroom) kan elke bacterie de boosdoener zijn. Na tests worden echter leukocyten (witte bloedcellen die het lichaam beschermen) aangetroffen in de prostaat en het sperma. Dit geeft aan dat het lichaam ontstekingen bestrijdt.
Wat deze ontsteking veroorzaakt, wordt niet volledig begrepen en bestudeerd door specialisten. Dit is waarschijnlijk het resultaat van de gecombineerde effecten van verschillende factoren. De volgende factoren kunnen een rol spelen:
- verminderde immuunrespons;
- aandoeningen van het centrale zenuwstelsel die de zenuwen en spieren van het urogenitale systeem aantasten en voorkomen dat een persoon zijn blaas zoals gewoonlijk ledigt;
- psychische stoornissen zoals stress, angst of depressie.
Sommige deskundigen suggereren dat verborgen infecties de oorzaak kunnen zijn van het chronische bekkenpijnsyndroom. Deze veronderstelling is echter controversieel.
Typische symptomen van prostatitis
Typische symptomen van acute bacteriële prostatitis zijn:
- frequent urineren;
- brandend gevoel tijdens het plassen (meestal met een kleine hoeveelheid urine);
- pijn in de blaas en het perineum;
- pijn tijdens stoelgang;
- misselijkheid, braken;
- koorts en koude rillingen.
Chronische bacteriële prostatitis veroorzaakt ook pijn en problemen met plassen. Deze symptomen verdwijnen echter onmiddellijk en verschijnen na een tijdje. Chronische prostatitis wordt gekenmerkt door een recidiverend beloop met vervagende en opnieuw verschijnende ontstekingen. Het kan vele maanden duren.
Een ander kenmerkend teken van chronische ontsteking van de prostaat is erectiestoornissen.
Abacteriële ontsteking van de prostaat, die niet door bacteriën wordt veroorzaakt, veroorzaakt in wezen symptomen die lijken op die van chronische bacteriële prostatitis. Bovendien klagen slachtoffers soms over pijn tijdens de ejaculatie.
Speciaal geval: asymptomatische ontsteking van de prostaat
In zeldzame gevallen kan de arts een verhoogd aantal witte bloedcellen in het ejaculaat of de prostaatsecretie detecteren, maar de getroffen persoon voelt mogelijk geen pijn of andere symptomen van prostaatontsteking.
Dergelijke gevallen worden geclassificeerd als asymptomatische ontsteking van de prostaat en worden meestal incidenteel ontdekt als onderdeel van een screening op kanker of onvruchtbaarheid.
Diagnostiek
Een arts kan acute bacteriële prostatitis diagnosticeren door de patiënt naar zijn symptomen te vragen en de prostaat te onderzoeken. Eerst voelt de arts met zijn vinger de prostaat. Als bij palpatie warmte en zwelling in het prostaatgebied worden gevoeld en de patiënt pijn ervaart, duidt dit op een acute bacteriële ontsteking.
Om de diagnose te bevestigen, kan de arts ook een urinetest doen en bloed afnemen bij de patiënt om het niveau van ontstekingscellen te onderzoeken.
Chronische bacteriële ontsteking van de prostaat kan niet door palpatie alleen worden vastgesteld. Als de patiënt zich bijvoorbeeld tussen twee ontstekingsaanvallen bevindt, zal de arts tijdens palpatie geen ernstige zwelling kunnen detecteren. Daarom zijn bloed- en urinetests nodig om chronische bacteriële prostatitis te diagnosticeren.
Om chronische prostatitis op te sporen is één urinemonster niet voldoende. Want als de urine witte bloedcellen en bacteriën bevat, kan dit ook wijzen op een urineweginfectie. Om erachter te komen of een ontsteking de prostaat aantast, zal uw arts verschillende urinemonsters moeten onderzoeken
Behandeling van prostatitis
Welke behandeling helpt bij prostaatontsteking hangt af van de oorzaak: als de ontsteking door bacteriën is veroorzaakt, zal de therapie verschillen van de behandeling van abacteriële prostatitis. In beide gevallen kan de arts echter ontstekingsremmende medicijnen voorschrijven (zogenaamde antiflogistiek).
Behandeling van bacteriële prostatitis
Bij bacteriële ontstekingen van de prostaat helpen antibiotica de symptomen te elimineren.
- In geval van milde acute prostatitis moet de arts antibiotica uit de fluorochinolongroep voorschrijven, de patiënt moet deze gedurende 10 dagen innemen.
- Als de ontsteking ernstig is, kan de arts de patiënt breedspectrumantibiotica toedienen.
- Als het een chronische ontsteking betreft, neemt de patiënt gewoonlijk gedurende 4-6 weken een fluorochinolon.
Behandeling van abacteriële prostatitis
Artsen proberen meestal niet-bacteriële ontstekingen van de prostaat onder controle te houden met behulp van een combinatie van verschillende medicijnen. Naast ontstekingsremmende medicijnen kunnen ze bijvoorbeeld ook zogenaamde alfa-1-receptorblokkers. Ze ontspannen de prostaat- en blaasspieren en bevorderen zo het ledigen van de blaas.
Afhankelijk van het vermoeden van uw arts over de oorzaak van de ontsteking, kunnen verdere maatregelen nodig zijn. Er is bijvoorbeeld gesuggereerd dat psychologische problemen ook een rol kunnen spelen bij de ontwikkeling van niet-bacteriële prostatitis. In dit geval kan de arts psychotherapie aanbevelen.
Bovendien kunnen thermische behandelingen zoals baden vaak worden gebruikt om de symptomen te verlichten.
Behandeling van prostatitis met folkremedies
Folkmedicijnen voor prostatitis dienen als alternatief voor medicamenteuze behandeling. Gebruikt voor bacteriële prostatitis. Raadpleeg uw arts voordat u folkremedies gebruikt.
Wilgenroosje
Wilgenroosje heeft bewezen een uitstekend middel tegen prostaatziekten te zijn.
Wilgenroosje is een meerjarige kruidachtige plant. Het heeft kleine, meestal witte bloemen, maar ze zijn ook verkrijgbaar in verschillende tinten rood.
Wilgeroosjezaden zijn klein; er zit een pluisje op hun oppervlak, met behulp waarvan ze zich verspreiden.
Er zijn ongeveer 200 soorten wilgenroosje, de plant wordt vaak als onkruid beschouwd en kan zeer giftig zijn, maar gunstige effecten zijn alleen bij het wilgenroosje aangetoond. Er worden bloemen en wortel gebruikt. Het gehalte aan biologisch actieve stoffen (myricetine, kaempferol, quercetine, lectine en sitosterol) heeft een positief effect op de prostaatactiviteit.
Gebruik van wilgenroosje:
Giet 1 volle theelepel kruiden in 1/4 liter water, breng aan de kook en laat een korte tijd (15 minuten) trekken. Je moet het gedurende de dag in slokjes drinken (maximaal 2 kopjes), koel.
Deze medicinale plant wordt gebruikt voor verschillende urologische ziekten, met name:
- voor alle prostaatziekten, inclusief prostaatkanker;
- voor nierziekten;
- voor ziekten van de blaas;
- voor blaaskanker;
- voor wondgenezing.
Wilgenroosje is effectief tegen ontstekingen van het urologische kanaal, in de regel wordt het gecombineerd met andere kruiden, afhankelijk van de aard van de problemen, meestal met cranberry, guldenroede, paardenstaart of berk.
Groene thee
Geneesmiddelen in de vorm van groene thee zijn waarschijnlijk de prettigste manier om prostatitis te behandelen.
Het is raadzaam om 3 koppen groene thee per dag te drinken.
Deze drank bevordert frequent urineren, wat helpt het hele lichaam te reinigen. Bovendien is groene thee direct betrokken bij het ontgiften van het lichaam.
Advies! Mannen wordt geadviseerd om zittend te plassen. Op deze manier wordt een volledige lediging van de blaas bereikt. Door de zithouding worden alle bekkenspieren grondig losgemaakt, waardoor er geen resturine in de blaas achterblijft, waarin sommige ziekteverwekkende bacteriën zich anders snel zouden vermenigvuldigen.
Brandnetel
2 handenvol vers geplukte brandnetelbladeren - ongeveer 15 cm van de top van de plant - moeten met 300 ml drinkwater worden overgoten en een nacht (ongeveer 12 uur) laten trekken. 'S Morgens moet de infusie lichtjes worden opgewarmd en gedronken.
Amerikaanse veenbes
Cranberry is een van de bekende strijders tegen prostatitis. Thuisbehandeling met veenbessen houdt in dat het in gedroogde, verse of ingeblikte vorm wordt geconsumeerd. In dat laatste geval moet je echter oppassen met toegevoegde suikers.
Cranberrysap is ook verkrijgbaar in de winkels. Ook hier moet je voorzichtig zijn en het etiket goed lezen om er zeker van te zijn dat het sap geen extra sappen van ander fruit of kunstmatige zoetstoffen bevat.
Alleen 100% cranberrysap heeft genezende effecten.
Voeg gedroogde veenbessen toe aan pap of havermout.
Voor wie veenbessen niet geschikt zijn:
Veenbessen zijn gecontra-indiceerd voor mensen die bloedverdunnende medicijnen gebruiken. Cranberry kan de antibloedplaatjeseffecten van het medicijn verminderen, wat tot bloedingen zal leiden.
Gember
Bij de behandeling van prostatitis kunt u aandacht besteden aan een ander nuttig product: gemberwortel. Gember is een veelbelovend product voor de behandeling van deze ziekte. Het heeft een krachtig ontstekingsremmend effect en antioxiderende eigenschappen, onderbreekt de voortplantingscyclus van kankercellen (wat vooral belangrijk is bij de behandeling van prostaatkanker) en bevordert apoptose. Daarnaast is gember niet giftig voor andere snelgroeiende cellen.
Het moet na de maaltijd worden ingenomen, waarbij de wortel aan thee wordt toegevoegd (bij voorkeur groen).
Pompoenpitten
Zoals de praktijk laat zien, is de meest effectieve methode om prostatitis te behandelen het gebruik van verse in plaats van gedroogde pompoenpitten.
Bereiding: Pompoenpitten moeten worden geplet. De resulterende massa wordt in gelijke verhoudingen met honing gemengd en licht verwarmd. Dan moet je het een paar uur in de koelkast laten staan, waarna je balletjes ter grootte van een walnoot moet vormen.
De ballen worden dagelijks 1-2 keer per dag vóór de maaltijd ingenomen.
Voor preventieve doeleinden kun je elke dag 4-5 pompoenpitten eten. Ze bevatten zink, selenium en andere biochemische stoffen die ontstekingen in het lichaam, inclusief de prostaat, verminderen en een positief effect hebben op de vorming van het mannelijke hormoon testosteron.
Kastanjes
Kastanjes zijn ook effectief en hebben geen bijwerkingen, wat erg belangrijk is voor ouderen.
De kastanjes moeten worden geschild, de pit in kleine stukjes worden geplet, er kokend water overheen gieten en een uur laten trekken.
Het afkooksel moet 3 keer per dag vóór de maaltijd worden ingenomen, 30 druppels.
Regelmatige seks
Regelmatige seks reinigt, net als masturbatie, de prostaat, bevordert de bloedcirculatie en voorkomt plaatselijke ontstekingen.
Prognose: duur en beloop van prostatitis
Acute prostatitis reageert meestal goed op de behandeling. Als de patiënt de door de arts voorgeschreven antibiotica inneemt, verdwijnen de pijn en koorts doorgaans binnen 36 uur. Na een paar dagen zouden de symptomen aanzienlijk moeten verminderen.
Chronische prostatitis duurt enkele maanden en treedt meestal op in recidieven, waartussen de patiënt weinig of geen ongemak ervaart. Chronische prostatitis is meestal persistenter dan acute prostatitis: antibioticatherapie duurt vaak enkele weken.
Is het mogelijk om prostatitis te voorkomen?
Vroegtijdige behandeling van urineweginfecties kan voorkomen dat ziektekiemen zich naar de prostaat verspreiden en daardoor prostaatontsteking veroorzaken. Het gebruik van condooms kan ook prostaatontsteking helpen voorkomen die wordt veroorzaakt door bepaalde seksueel overdraagbare aandoeningen.